از سیاهی تردید تا نور امید

                جوان خسته تر از همیشه به خانه برگشت دیگر خسته بود از این  زمانه، از این دنیا، از نارفیقی ها ، از تنهایی ها ،  از فقر،از نداشتن ها،  از خالی بودن زندگی اش، از همه روزهای تکراری اش ، از روزمرگی اش، از همه چیزش . دیگر زندگی برایش بی معنی  شده بود .

        پدرش از صبح زود تا پاسی از شب  به کار مشغول بود، ولی  با این حال در فقر و نداری بودند گرچه از بقیه مردم فقیر شهر وضع بهتری داشتند؛ اما باز هم به نان شب محتاج بودند و زندگی شان در فقر و فلا کت بود.

           جوان در چوبی اتاق را باز کرد، وارد اتاق شد،  مادر در گوشه ای از اتاق از  فرط خستگی در انتظار

 آمدن مردش و پسرش به خواب رفته بود "مادر معصو م" . پسر گلیمی  را بر داشت و روی مادر را پو شاند .

و در گوشه ای از اتاق نشست سرش را به دیوار تکیه زد به آسمان خیره گشت   باد  سردی می وزید و در وپنجره های چوبی را به هم می کو بید ،  قرص کامل  ماه در آسمان دیده می شد  پسر به قرص کامل ماه خیره شده بود .

       از خود می پرسید چرا واز چه وقت  سیاهی  زندگی شان را فرا گرفته؛ دیگر  دلیلی برای ادامه ی این زندگی نمی دید دیگر این دنیا را نمی خواست ، دیگر این دنیا را با تمام سیاهی ها یش، با همه بدی هایش نمی خواست ،دیگر هیچ چیز از نظر او زیبا نبود ، دیگر برای او همه چیز پوچ بود و سیاه بود؛ سیاه و سیاه وسیاه

 هزاران سوال بی پاسخ در ذهن داشت :چرا آمده ؟چگو نه آمده ؟ چه باید بکند ؟ به کجا باید برود و هزاران پرسش بی پاسخ دیگر ، د یگر از سوال های بی پاسخ ذهن  خودش هم خسته شده بود .

بارها به سراغ  بتی که پدرش  هر شب بر آن سجده می کرد رفته بود و با زاری والتماس از بت خواسته بود تا  نور وروشنایی را به خانه ی آن ها بیاورد .

بارها به دنبال کاری آبرومندانه رفته بود،اما موفق نشده بود بارها  از بت خواسته بود راهی برای او بگشاید اما اثری نداشت .

پسر بارها  با هم سن و سالاناش بحث کرده بود که چرا بت ها هیچ کاری برای آن ها نمی کنند و چرا  ما باید کور و کر همان چیزی را قبول داشته باشیم که پدرانمان قبول دارند؛ از کجا معلوم عقیده  پدرانمان درست باشد .

 هم سن وسالان او از صحبت های او تعجب می کردند و همه  به او یک پاسخ می دادند:"ما  که نمی قهمیم تو چه می گویی "

خودش نیز گاهی فکر می کرد حرفهایش  از  سر لجبازی با پدرش و اطرا فیانش است  دیگر همه اعتقاداتش سست شده بود و احساس  گناه  می کرد.

دیگر نمی دانست چه چیزی راست است و چه چیزی دروغ ،دیگرنمی دانست چه چیز درست است وچه چیز غلط، چه چیز خوب است و چه چیز بد.

هیچ کس پاسخ شک وتردید ها و از کجا معلوم های او را نداده بود و خود نیز پاسخی برای آن ها نیافته بود.

بارها با پدرش بحث کرده بود  که چرا خدای ما،بت ما کاری برای  ما نمی کند ، و پدر به او می گفت : " پسر کفر نگو،  اگر بار دیگر کفر بگویی تو ر ا از خانه بیرون می کنم .!! "

پسر بود و یک دنیا شک و تردید ،  دیگر اعتقادش را به همه چیز و به بت پدرش هم از دست داده بود .

بارها  وسوسه شده بود که بت چوبی پدرش را به درون تنور آتش بیاندازد و از خانه برای همیشه فرار کند

اما جرات این کار را در خود نمی دید . شاید ازپدرش می ترسید، شاید هم از بت  وحشت داشت .

روزها را به پرسه زدن در کوچه های شهر می گذراند؛ روزی از نزدیک میدان شهر می گذشت که دید مردی به بلندی رفته و برای مردم سخن می گوید و مردم دور او جمع می شوند،  یکی ،  یکی دور او شلوغ و شلوغ تر

 می شد.

 او بی تفاوت به گوشه ای دور رفت   به  طوری که صدای مرد را نمی شنید و به دیواری تکیه زد ونشست ؛مردم دور مرد جمع شده بودند و به سخنانش گوش می دادند.

نیروی یه او می گفت که به جلو برود و ببیند  چه می گوید،اما او جان و انگیزه بلند شدن نداشت،بالاخره با بی تفاوتی  به  نزدیک جمعیت رفت و به صدای مرد گوش داد تا ببیند چه می گوید .

مرد حرف های عجیبی می زد می گفت: " بت های شما دروغین است ؛ بت ها و خدایان شما خدایانی هستند که با دست های خود ساخته اید و قادر به انجام هیچ کاری برای شما  نیستند.

خدای واقعی خدایی است که درهمه جا حضور دارد خدایی است که همه موجودات را آفریده  خدایی است که آسمان و  زمین و هر آنچه در آن است به قدرت او آفریده شده اند،خدایی که در همه جا حضور دارد...."

پسرک با شنیدن این حرفها شک زده شده بود گویی سخنان این مرد را قبلا شنیده بود با بهت زدگی حس می کرد

این حرفها خیلی برای او آشنا ست  انگار کسی زمزمه های دل  او را را فریاد می زد .

نمی دانست این مرد کیست  آیا این مرد هم مانند بقیه دروغگویان  به دنبال این بود تا با این حرفها مال ومنال و ثروت و طرفدارانی برای خود  بدست آورد .

اما این مرد هر که بود حرفهایش به شیوه ای رمزآلود بر دل  جوان می نشست ، گویی نوری بر دل او تابیده بود نور امید .

مر د در پایان سخنانش گفت هر کس می خواهد حرفهایش  را بشنود شب هنگام در مکان مقرر حاضر شود .

شب جوان  به خانه  برگشت امروز هم کاری پیدا نکرده بود  در چوبی اتاق را باز کرد ،

  وارد اتاق شد مثل همیشه مادرش  در گوشه ای از فرط خستگی در انتظار آمدن مردش و پسرش به خواب رفته بود" مادر معصو م ". پسر گلیمی  را بر داشت و روی  مادر را پو شاند .

و در گوشه ای از اتاق نشست سرش را به دیوار تکیه زد به آسمان خیره گشت  ،   باد  سردی می وزید و در وپنجره های چوبی را به هم می کو بید قرص کامل  ماه در آسمان دیده می شد  پسر به قرص کامل ماه خیره شده بود .

پسر امروز هم کاری پیدا نکرده بود اما انگار امشب با هر شب فرق داشت ، دیگر احساس خستگی نمی کرد،دیگر احساس پو چی نمی کرد، دیگر زندگی برایش بی معنی نبود ، گویی  به همه شک ها و تردید هایش پاسخ داده شده بود گویی نوری از امید بر دلش تابانده شده بود...

از جا برخاست  هیزم ها را در تنور ریخت و غذا را در تنور گذاشت ، تا وفتی پدرش می آید گرم باشد ، صدای در درون او می گفت که بت را به آتش بیاندازد؛همان وسوسه همیشگی ؛

 پسر این بار بی هیچ ترسی  و در نهایت یقین  به سمت بت چوبی رفت و آن را به درون تنور آتش  پرت کرد ،  شعله های آتش زبانه کشید وبت در آتش خاکستر شد و هیچ اتفاقی برای پسر نیافتاد.

جوان سراسر نور بود و در نهایت یقین و  با دلی پر ازامید و با شو قی غیر قابل وصف به سمت  مرد رفت تا باز هم به سخنانش گوش دهد . گویی سخنان مرد به او آرامش و یقینی وصف نا پذ یر می داد .

                                                                                                                   " پایان "

 مجتبی